Przyznam, że nie spodziewałem się publikacji drugiego tomu antologii New British Comics. Projekt, mający na celu prezentację prac młodych twórców z kręgu komiksu niezależnego, jeśli tylko dopisze los, będzie ukazywał się regularnie, zapewne z dokładnością od konwentu do konwentu. Od razu rzuca się w oczy progres na poziomie edytorskim. Wreszcie, NBC nie wygląda jak niewydarzony zin kserowany dla kolegów, tylko jak (prawie!) magazyn komiksowy. Okładka zachęca do lektury, a nie odstrasza od kupna. Wciąż jednak do wielu rzeczy trzeba się przyczepić, szczególnie do kulejącego layoutu, nieciekawego spisu treści i fatalnych biogramów zaproszonych twórców. Warto, przed wydaniem trzeciego numeru, poprawić nieco ten element.

Oprawa oprawą, ale najważniejsze są przecież komiksy! W porównaniu z pierwszą antologią bardzo wiele nazwisk się powtarza. Sprawia to wrażenie pewnej ciągłości, ale według mnie nie do końca się sprawdza. Jestem za jak największą różnorodnością w przypadku tego typu zbiorków. Rozstrzał tematyczny, jak i jakościowy w NBC jest bardzo duży. Trafiają się miniaturki science-fiction (Padliniarz) czy fantasy (Groza z Bul-Bim), opowiastki humorystyczne (ShadowQuake and Shnookie), kryminalne (Pod tęczą: Miłosierdzie) eksperymenty formalne (Odkrywcy), jak i fabularne (Elexander Browne w Ostatniej kropelce). Nieco gorzej wypada mój faworyt z poprzedniego tomu, czyli Charlie Parker: Złota rączka (scenariusz Maddku, rysunki Jacek Zabawa), którego perypetie wydają się zbyt przekombinowane i zmyślne. Świetnie zaprezentował się natomiast Dan White w szorcie Ostatnie lato, przynoszący na myśl Władcę much Williama Goldinga. Historia o pewnym napadzie na dom, czyli Amulet Ragnara autora ukrywającego się pod pseudonimem WJC i wspomniana wyżej jednostronicowa formalna igraszka Odkrywcy Dana Browna nie prezentują się gorzej. Te cztery prace należą do najjaśniejszych punktów z NBC 2. Całkiem obiecująco wygląda również Pod tęczą: Miłosierdzie afrykańskiego scenarzysty Franka Lamoura i rysownika Davida Robertsona. Reszta prac ginie w szarzyźnie niczym niewyróżniających się komiksów. Brakuje natomiast komiksów typowo amatorskich, zdradzających braki warsztatowe swoich twórców. To się akurat chwali, bo w poprzedniej antologii kilka takich utworów naliczyłem.

W New British Comics znalazły się również dwa rodzynki w postaci prac polskich twórców. Jacka Zabawy, bo współpracuje z brytyjskim pisarzem mieszkającym w kraju nad Wisłą, Maddku. Pawła Gierczaka, bo opuścił Radom i od ponad roku mieszka w Londynie. Szort jego autorstwa, Cyberpunk przynosi na myśl raczej nieudane Wędrówki po mieści cyborgów, niż świetne Gangi Radomia.

Po lekturze antologii widać, że niezależna scena komiksowa w Anglii, mająca pod dostatkiem całkiem niezłych i naprawdę dobrych rysowników (Nelson Evergreen), cierpi na deficyt utalentowanych scenarzystów. Podobnie zresztą jak w Polsce, artyści z mniejszym lub większym powodzeniem ratują się własnymi skryptami.

Oczywiście moje porównanie ze wstępu zostało poczynione bardzo na wyrost, ponieważ autorom obecnym w New British Comics 2 bardzo daleko od dokonań twórców, uchodzących już za klasyków. Nie ma raczej szans, że ich gościnne występy w Polsce odmienią oblicze naszego krajowego rynku. Niemniej fajnie, że polski czytelnik ma szansę zapoznać się z dorobkiem nieco mniej znanych, znajdujących się na dorobku, twórców. Myślę, że ciekawym posunięciem byłoby zaangażowanie reprezentantów nowej fali brytyjskiego komiksu do pracy z ich kolegami po fachu z Polski. Chętnie zobaczyłbym efekty takiej współpracy.

Udostępnij